Don Kichot miłości /Dla niej wszystko

Gdy człowiek już jest w pewnym wieku wyzbywa już się idealistycznego podejścia do życia i zaczynają go cieszyć rzeczy małe. Doświadczenie nauczyło go za dużo nie oczekiwać .Wystarczy , że coś jest dobrze zrobione . Nie potrzebuje fajerwerków , wystarczy mu dobra rzemieślnicza praca .
Paul Haggis jest królem rzemieślników scenariuszowych . Nie dostaniemy od niego żadnej uniwersalnej prawdy , rozważań filozoficznych czy kontrowersyjnej ideologii . To co może nam zaoferować Paul Haggis to dobre historie oparte na podstawowych konwencjach scenariuszowych i społecznych . Ale w tym jest perfekcyjny . Bierze skrypt scenariuszowy , ten paradygmat struktury dobrego opowiadania ( bohater, droga, cel, punkt zwrotny, podbijanie stawki ) i fantastycznie go wypełnia . To rożni dobrego scenarzystę od złego . Obydwoje znają teorie dobrego opowiadania , dobry potrafi ją wypełnić, zły nie. Ponieważ dobry scenarzysta odrabia pracę domową . Poznaje świat jaki chce opisać, wykonuje najpierw prace dziennikarza , łowcy informacji , a dopiero pózniej tworzy system scenariusza . Zły scenarzysta jako narzędzie ma tylko teorie dobrego opowiadania .

" Dla niej wszystko " to właśnie typowy scenariuszowy popis . Opowiadanie wciąga dzięki bohaterom, sile konfliktu , przeszkodą na drodze do celu . Poza tym ta historia jest świetna jako system scenariuszowy czyli ilością elementów w nim zawartym i spójnością całego opowiadania .
Analiza formalna wyrażona w liczbach dla mnie wygląda tak :
oryginalność- 6
złożoność -8
spójność-8
oddziaływanie emocjonalne - 7

Film rozpoczyna się od aresztowania żony Johna Brennana , która zostaje oskarżona o popełnienie morderstwa . Wszystkie dowody wskazują na nią , a dodatkowo ma motyw . Kolejne rozprawy kończą się wynikiem skazującym ją na odbycie kary .Zostaje uznaną za winną z wyrokiem dożywocia . I to jest punkt zwrotny akcji , nasz bohater musi zacząć działać by odzyskać żonę .Miłość do niej tak mocno wypełnia jego serce i jest nią tak natchniony i zmotywowany , że jest gotów zrobić dla pięknej żony wszystko Jedyny sposób by ją odzyskać to wejść na drogę kryminalna i wyrwać ją z rąk opresyjnego państwa . I tu zaczyna się popis Paula Haggisa. Facet wiem wszystko o systemie zabezpieczeń miasta, więzienia , ale także o tym jak je ominąć.
Ale siła tego opowiadania to także bohaterowie , może niezbyt złożeniu, ale przynajmniej z prawidłowymi reakcjami emocjonalnymi na sytuację . Ich dialogi są naturalne, mądre , dowcipne . To prawie jak życie tylko lepsze, ciekawsze. Tym różnią się zresztą dobrzy scenarzyści od scenarzystów np. polskich seriali . Gdy chcemy więcej emocji porzucamy życie i idziemy do kina . W przypadku polskich seriali jest na odwrót. Gdy chcemy wyciszenia emocji oglądamy polskie seriale. Jest w nich cudowna moc uspokojenia, wyzbycia się wszelkich potrzeb , wyciszenia . To taka forma terapii przez nudę . Ale wracając do filmu. Film ciągle trzyma za gardło , ciągle wytwarza konflikt i ciągle podbija stawkę i każe udowodnić bohaterowi jak wiele warta jest dla niego jego ukochana żona .
Jeśli chodzi o metatemat czy przesłanie ideologiczne film jest przesłodzony jak rodzynki z toffi . To taka celebracja miłości . Film idealny na walentynki . A nawet więcej . Jest bardziej walentynkowaty i wypełniony kultem miłości niż same walentynki Jest wytworem imperializmu kultu miłości . Zero w nim zadziorności .
OGLĄDA GO SIĘ DLA SAMEJ HISTORII A NIE JEJ MORAŁU .